Ik zat laatst weer met een casus waar ik echt even van moest slikken.
Zo’n situatie waarvan je voelt: ja, dit is precies die grijze zone waar we allemaal tegenaan lopen.
Een leerling die eigenlijk altijd z’n dingen doet nooit problemen… en dan ineens de afgelopen weken echt wegglijdt. Afgeleid, moe, snel geraakt. Van die kleine signalen waarvan je denkt: hm, opletten.
En toen klapte hij op school volledig dicht: huilen, trillen, totaal overspoeld. Niet een beetje spanning, maar echt: dit gaat niet goed.
In het gesprek daarna vertelde hij heel voorzichtig dat hij met mensen buiten school te maken heeft gekregen waar hij eigenlijk helemaal niet tussen wil zitten. Geen details, geen namen. Alleen dat er druk is. Dat er geld speelt. Dat hij bang is. Dat hij er vanaf wil, maar niet weet hoe.
En daar zit je dan als school. Je doet wat je kan. Je biedt rust. Je vangt hem op. Maar tegelijkertijd denk je:
Waar leg je dit in vredesnaam neer zonder dat je hem kwijtraakt?
En wie hééft hier nou eigenlijk expertise in?
Hier komt het gat in ons systeem
We hebben geweldige mensen in het onderwijs, jongerenwerk, zorg en veiligheid.
Maar dit stuk… Dit heel specifieke, kleine gebied waar zorg en veiligheid in elkaar overlopen…
Daar valt het vaak stil.
Dit is die grijze zone.
De zone waar je eigenlijk iemand nodig hebt met forensische expertise, maar dan vóórdat het ontspoort. Iemand die niet wacht tot het echt misgaat, maar meekijkt in de dynamiek ernaartoe.
Iemand die kan inschatten:
- Hoe gevaarlijk is dit nou echt?
- Hoe groot is de druk?
- Hoe laat je een jongere uitstappen zonder dat je de boel verergert?
- Wat is risico en wat is vooral angst?
- Hoe houd je hem in beeld?
- Hoe werk je samen met school zonder zijn vertrouwen te slopen?
En ja, die expertise bestaat. Maar meestal pas achteraf, als het mis is.
Bij reclassering, bij forensische teams, wanneer alles al in beweging is gezet.
Niet aan de voorkant. Niet op het moment dat een jongere nog nét op tijd te bereiken is.
En juist die partij… zoek ik dus
Omdat scholen hem zoeken. Gemeenten zoeken hem. En omdat ik steeds weer zie hoe groot dat gat is wanneer een casus in deze grijze zone terechtkomt.
Een partij die preventief werkt, die niet schrikt van vage verhalen, die risico’s kan inschatten, die jongeren in beweging krijgt zonder dwang, die veiligheid begrijpt én gedrag.
En dat blijkt, in de praktijk, nog best lastig te vinden.
