Via de Universiteit van Nederland deed ik mee aan een aflevering over mijn onderzoek naar criminele uitbuiting van scholieren. 1 op de 7 jongeren wordt weleens benaderd voor een criminele klus. En scholen krijgen daarmee te maken, of het nu op school plaatsvindt of erbuiten.
Wat mij het meest is bijgebleven uit de opnames: een docent die mij vertelde wat ze al maanden met zich meedroeg. Een leerling had haar in vertrouwen genomen over woninginbraken. Haar vraag was niet wat moet ik doen, maar: wat mág ik doen?
Die vraag zegt alles.
Drie op de vier onderwijsprofessionals heeft weleens te maken gehad met een leerling die betrokken was bij criminaliteit. De meesten weten niet wat ze kunnen doen, niet omdat ze niet willen, maar omdat het niet duidelijk is wat er van hen verwacht wordt.
In de aflevering ga ik in op waarom dat zo lastig is, en waarom we naar deze jongeren moeten kijken als “dader én slachtoffer” – niet het een of het ander. Want de lijn naar betrokkenheid loopt zelden via een bewuste keuze, maar via kleine stappen, sociale druk en een brein dat nog niet uitontwikkeld is.
Meekijken? ⬇
Werk jij bij een school of gemeente die hier serieus mee aan de slag wil? Vanuit Crimication helpen we organisaties met het herkennen van signalen en het opzetten van een aanpak die verder gaat dan voorlichting. Lees hier meer over onze methode of stuur me gewoon een bericht.
